نقل میکرد:
این قدر وضع مالیم به هم خورد که به زنم گفتم:زن بردار بریم نجف،الان عزادارا میان خونمون شلوغ میشه آه در بساط نداریم.
زنم بهم گفت:مرد حسابی تو تاجر این شهری،با این همه دبدبه و کبکبه، شب اول محرمی همه از نجف بلند میشن میان کربلا، ما از کربلا بلندشبم بریم نجف، بابا پول نداریم نمردیم که،خدا هس،امام حسین هس،درس میشه.
بهش گفتم:زن اگه امام حسینم بخواست کاری بکنه تا الان کرده بود
میگفت:هرچی به زنم گفتم بیا بریم توجه نکرد و حرف خودشو زد،فقط برای آخرین بار رفتم باهاش اتمام حجت کنم.گفتم:زن اگه نیای بریم میانا،آبرومون میره ها. بازم گوش نکرد و کار خودشو کرد.
همینجوری که استرس داشتم و نمیتونستم یه جا بند بشم و هی خودمو میخوردم:
دیدم عصر شده، یه دفعه اولین دسته ی عزاداری آقا ابی عبدالله وارد خونه شدن.
رفتم پیش زنم،باعصبانیت بهش گفتم:
دیدی اومدن،دیدی آبرومون رفت،حالا بست شد.آبرومونو بردی حالا برو جواب بده.
بازم کار خودشو میکرد و به من توجهی نمیکرد.
تو همین لحظه دومین دسته اومدن،سومین دسته،چهارمین دسته،هی دسته های عزاداری امام حسین وارد خونه میشدن و هی من نگران تر.
اذان مغرب شد.
وایسادن نماز خوندن.
عشا رو که خوندن رفتم گفتم:ما امشب چیزی نپختیم،یه چیزه ساده ای میل کنید مث نون و پنیرو هندونه ایشالله از فردا شروع میکنیم.
میگفت:
شام خودن و رفتن حرم زیارت،نصف شب شدخوابیدن،تا خوابشون برد بلند شدم قبامو پوشیدم،عباموانداختم،عرق چینموسرکردم و نعلینمو پا.
شال و کلا کردم برم نجف.
رفتم به زنم گفتم:زن این توهو این عزاداراو این امام حسین.من دیگه تحمل موندن و آبروریزی ندارم.
میرم نجف و تو کربلا نمیمونم.فقط تو کربلا یه کار دارم.
زنم گفت:چی کار؟
گفتم:الان میرم بین الحرمین،حرم حسینم نمیرم ،میرم حرم عباس.
به عباس میگم:برو به این داداشت بگو خیلی مشتی هستی،خیلی با مرامی،خوب آبروی این چن سالمونو حفظ کردی.
هرچی زنم گفت:بمون نرو.منو تنها نزار.محل نزاشتم و از خونه زدم بیرون اومدم تو کوچه،باید دست راست برم حرم حسین گفتم نمیرم قهرم،پیچیدم برم حرم عباس تو راهم دیدم یه حجره بازه.
(قدیما تو بین الحرمین عرب ها حجره و دکان کاسبی داشتن)
خیلی تعجب کردم،گفتم: ساعت از نصف شبم گذشته،چطور میشه یه حجره باز باشه.
تو دلم گفتم این دیگه کیه که تا این موقع شب ول نکرده کاسبیو.
کنجکاو شدم بینم کیه.رفتم جلو دیدم آ سید حسینه.آسید حسین استادم بوده و من اینجا تو همین حجره شاگردیه همین آسید حسینو میکردم.
خیلی خوشحال شدم.رفتم جلو
آسید حسین سلام علیکم
جوابمو داد سلام علیکم.
گفتم :آسید حسین چی شده تا این موقع حجره موندی؟
بهم گفت:این چیزارو ول کن،روضه نداری امسال؟
اشک تو چشام جمع شد و گفتم آسید حسین تو که وضع مارو میدونی تو کربلا.ورشکست شدم یکی نیست حتی یه پول سیاهی برای روضه ی امام حسین بهم بده
آسید حسین یه نگاهی بهم بهم انداخت
گفت:
چی میخوای؟
گفتم:چیو چی میخوام؟
گفت:برای روضت چی لازمته؟
گفتم:برنج میخوام،شکر میخوام،چایی میخوام،گوشت میخوام،هیزم میخوام،سیب زمینی میخوام،پیاز میخوام.فلان و فلان و فلان میخوام .
بهم گفت: بیا بردار برو
گفتم:چیو بردارم برم؟
گفت:همینایی که الان گفتی هرچه قدر میخوای ببر
نگاه کردم تو دکانش دیدم پر از همه چیزاییه که میخوام.
گفتم:من پول ندارم آسید حسین
گفت:کی پول خواست از تو؟
سرم داد کشید مث همون روزای استادو شاگردی: بیا هرچی میخوای بارگاری کن بردار برو
همچیو بار گاری زدیم
تموم شد
گفتم:آ سید حسین،ممنونتم کمکم کردی نزاشتی آبروم بره.
ولی من این همه بارو چطوری ببرم؟
اومد جلو تکیه داد به زنجیر آویزونه دم حجرش روشو کرد طرف حرم حسین صدا زد:عباس،اکبر،قاسم،عون،جعفر بیاین این بارارو ببرید
تو دلم گفتم:نگاه آسید حسین چقدر شاگرد گرفته،من یکی بودم شاگردشا. تا این موقعم بیدارن شاگرداش.
خواستم برم خونه بهم گفت وایسا کارت دارم
رفت از ته حجرش یه چیزی بیاره
وقتی اومد دیدم دوتا شمعدونی خوشگل سبز رنگ گذاشت به دستم گفت اینم هدیه ی مادرم فاطمه،برو یه گوشه از روضتو روشن کن.
نفهمیدم منظورش از مادرش فاطمه چیه؟
اینقد خوشحال بودم که گفتم حالا که که کارمون درست شد برم حرم آقا از آقا معذرت خواهی کنم.بگیم آقا غلط کردیم نفهمیدیم.ببخشید،اما این دوتا شمعدونی تو دستام بود اذیتم میکرد.گفتم:میرم اینارو میدم به خانمم و بهشم میگم کارمون جورشده و برمیگردم حرم.
رسیدم سرکوچه دیدم گاری با بار جلو در گذاشته و زنم داره دورش میگرده و بال بال میزنه
(یه مساله هست اینجا،اگه شاگردای آسید حسین زودتراز این بنده خدا میرسیدن خونه،این بنده خدا باید توراه میدیدشون.اگه بعداز این بنده خدا میومدن.باید این بنده خدا میرسید خونش و اونا میومدن.)رسیدم دم در خونه زنم بهم گفت:کجا ریش گرو گذاشتی؟کجا نسیه آوردی؟
بهش گفتم:زن کارمون راه اوفتاده و درست شده،این شمعدونی هارو بگیر من برم از آقا معذرت خواهی کنم بعد که اومدم تعریف میکنم برات.
زنم گفت حالا از کی گرفتی اینارو؟
گفتم:از آسیدحسین.اون ایناروبهم داد.
زنم دادزد سرم که: مرد! ورشکست کردی دیونه شدی؟
گفتم:چرا؟
گفت:آسیدحسین20ساله مرده
گفتم:زن به عباس قسم من الان بین الحرمین درحجره ی آ سید حسین بودم
باورش نشد.گفت صبر کن خودم بیام ببینم چی شده.؟
رفتیم بین الحرمین.تا به حجره ی آسید حسین رسیدیم دیدم در حجره ی آسید حسین خاک گرفته،عنکبوتا تار بستن.یه وقت یادم افتاد خودم آسید حسینو غسل دادم،خودم کفنش کردم،خودم خاکش کردم.
به زنم گفتم تو برو خونه
خودم اومدم تو حرم حسین
چسبیدم به ضریح و گفتم آقا غلط کردم
چیزی به محرم نرسیده برات کربلا تو از دست عباس بگیر